Цената на електричната енергија останува едно од најчувствителните економски прашања за граѓаните, но владината стратегија покажува дека фокусот постепено се поместува од краткорочно контролирање на цените кон зголемување на домашното производство. Целта е Македонија да увезува помалку струја, да произведува повеќе и на тој начин да создаде услови за постабилни и пониски трошоци.

Во моментот, според податоците што ги презентира власта, домашното производство покрива 88,8% од потрошувачката. Тоа е значителен удел, но истовремено покажува дека земјата сè уште не е целосно независна од увозот. Токму затоа, најавените инвестиции во нови производствени капацитети се важни не само поради дополнителните количини електрична енергија, туку и поради намалувањето на ризикот од ценовни шокови што доаѓаат од европските енергетски пазари.

Во таа насока се вклопуваат инвестициите во „Битола 3“, ревитализацијата на хидроелектраните и изградбата на ветерниот парк со 55 ветерници. Станува збор за проекти кои треба да го зголемат домашниот енергетски потенцијал и да ја диверзифицираат структурата на производство. Ако планираните капацитети навреме се реализираат, Македонија би можела значително да се приближи до целта да произведува повеќе електрична енергија отколку што троши.

За граѓаните, сепак, најважен останува ефектот врз сметките. Со нови законски решенија се отвора можност за намалување на цената на електричната енергија за домаќинствата за 5 до 10%, а со преземените мерки за субвенционирање на електричната енергија, директно се заштитува стандардот на граѓаните и се спречуваат ценовни шокови за домаќинствата, најавија од владејачката партија.
Иако зголеменото производство само по себе не гарантира поевтина струја се работи на воведување ефикасен систем, рационално работење на енергетските компании и добро управување со производствените капацитети.

Пошироко гледано, владината политика има и економска димензија. Поевтината и постабилна енергија не значи само помали сметки за домаќинствата, туку и пониски трошоци за индустријата, поголема конкурентност и подобри услови за нови инвестиции. Оттука, енергетските проекти можат да имаат ефект врз целата економија, доколку се реализираат со планираната динамика.

Пред Македонија, сепак, останува сериозен предизвик најавите да се претворат во реални производствени капацитети и мерливи резултати. Доколку тоа се случи, целта за намалување на увозната зависност може постепено да се претвори во енергетска предност. А тогаш идејата за Македонија како нето-извозник на електрична енергија нема да биде само политичка порака, туку економска реалност која потенцијално може да донесе и пониски трошоци за граѓаните и компаниите.